ჩემს გონებაში ახლა სრული არეულდარეულობაა; რაც მთავარია, სრულიად გამოფიტული და გამოშიგნული ვარ. ჩემ ირგვლივ სრული არარაა. არ ვიცი, მკითხველო, გქონია თუ არა ასეთი მდგომარეობა როდისმე და თუ არ გქონია, ნამდვილად არასოდეს გისურვებ ასე ყოფნას. ზიხარ, მოძრაობ, მეგობრებში ხარ თუ საქმეს აკეთებ, ხვდები, რომ ტვინი საერთოდ გათიშულია და არაფერს ფიქრობს. აი ასე, საერთოდ არაფერს ამჩნევს და საერთოდ არაფერი აღარ აინტერესებს. უბრალოდ არის იმიტომ, რომ უნდა იყოს(ოღონს ეს ,,უნდა” ვინ დააწესა, უბრალოდ არ ვიცი). ბევრი ცვლილება მოხდა ჩემს ცხოვრებაში, ვფიქრობ, ამ ეტაპზე თითოელი მათგანი უარყოფითია და პოზიტიურობასთან არავითარი კავშირი არა აქვს. სულ ვცდილობდი, რომ ადამიანების ქმედება არ გამეკითხა და მითუმეტეს, ჩემზე მათ გავლენა არ ჰქონოდათ. ახლა ასე ვეღარ გამოვიდა. ამ მოკლე ხანში მე დავინახე ერთდროულად ადამიანების უნამუსობა, შემდეგ დიდი გაკვირვება ამ უნამუსობისადა გამო, შემდეგ გაოცებული სახეები ვითომდა ამ უნამუსობის გამო და მუდმივად იმის ძახილი, რომ ისინი არაფერ შუაში არიან და ვეც კი იჯერებენ ამის არსებობას და ასეთი ცოდვის დასაფარად ახალ–ახალი ცოდვების თუ მოგონებას, თუ განხორციელებას. ჩემი ფსიქიკისთვის ასეთი დოზებით კაცთა უსუსურობა აუტანელი გამოდგა. პირველად ჩემს ცხოვრებაში შემზიზღდა საკუთარი თავი ადამიანი რომ მქვია და მეც ამ ორფეხა გვამების ტყეში მოარული ვარ, ვერ გავუძელი და საერთოდ ჩავიკეტე; არავისთან აღარ მინდა კონტაქტი, უბრალოდ ეჭვი მეპარება ზოგადად ადამიანების პატიოსნებაში, გულწრფელობაში.მგონი ეს სიტყვები უკვე ხელშემშლელი გახდა დღევანდელი გარემოსათვის. ჩემი აზროვნებაც ხელოვნურად გავაჩერე და ახლა ტვინგარეცხილი, აზრდაკარგული, ფიქრშეჩერებული უაზროდ და ინსტიქტურად დავიარები. ესაა და ესსსსსსსსსსსს…….
